Dropkick Murphys

Dkm Boston Photoshoot

Of we zin hebben om het feestje van het jaar te organiseren, vroeg de agent van Dropkick Murphys enkele maanden geleden. Het werd een van die beslissingen waar geen vergadering voor nodig was: do or die, dachten we, en we stuurden de nodige documenten op. Ze staan dus eindelijk op ons podium, de meest eerlijke Amerikaanse band van de laatste twintig jaar. Wie Dropkick Murphys zegt brult Boston en wie de naam Boston hoort denkt tegelijk aan klavertjes, groen/wit/oranje, Saint Patrick’s day en mannen die drie à tien glazen Guinness teveel op hebben. Uit die wereld komt dus een van de absolute headliners van onze editie 2018. Met de fundamenten die Stiff Little Fingers, AC/DC, The Pogues, The Dubliners en de betere Oi!-groepen (Cock Sparrer, The Business, …) voor hen hebben gelegd bouwt die band sinds eind jaren 90 aan een discografie die genoeg stampers en krakers bevat om u nog jarenlang te doen dansen en bier hijsen tijdens hun traditioneel memorabele concerten.   Trouwens, moest u nog twijfelen over een gepaste outfit voor die dag: arbeiderspetten, Fred Perry polo’s en sneakers, meer uniform heeft een punkband uit Boston niet nodig. En beschaamd zijn in een banjo of een doedelzak zit er ook al niet in. Wérkt dat dan voor een Europees publiek, die mengeling van punk en Ierse tradities? Ach, in onze genen zijn we allemaal Keltische boeren en niemand is meer geoefend in al bier drinkend te dansen als wij Belgen. Andere groepen vullen hun concerten met liedjes en apotheoses, de optredens van Dropkick Murphys zijn één lang meezing- en verbroederingsfeest. Feest van het jaar, en of we er zin in hebben.