Lokerse feesten

Vorig jaar is gebleken dat de Lokerse Feesten veraf staan van de doelstellingen waar ze in het begin voor stonden: gezelligheid, vakantie, gemoedelijkheid, contact met oude bekenden, enzovoort. De organisatoren zijn daar allesbehalve gelukkig om. Door de meer dan massale opkomst wordt de sfeer bedreigd en dat doet niet alleen de bezoekers maar ook en vooral de medewerkers de wenkbrauwen fronsen. De succesformule van de Lokerse Feesten toont bij deze de andere kant van haar medaille. De muzikale verassingen blijven ook meer en meer uit. De voorspelbaarheid wordt groter. Veiligheidsproblemen, vervreemding van het publiek en vooral het onbegrip voor de inzet van de vrijwillige medewerkers hebben een nefaste invloed op de geestdrift en het enthousiasme. De financiële hakken-over-de-sloot situatie van afgelopen editie, maakt iedereen duidelijk dat de Lokerse Feesten een andere weg op moeten. Daarom wordt opnieuw gekozen voor minder populaire Belgische groepen (zodat massa-overrompelingen worden vermeden) en gaat men op zoek in veraf gelegen oorden naar muzikaal talent van ginds. Resultaat: de feesten worden opnieuw die gezellige boel van weleer, met veel sfeer, veel drank en dus geen verlies, vele muzikale ontdekkingen. Kranten gebruiken titels als "gezelligste openluchtcafé van Lokeren" niet ijdel.

Karakollen

Er wordt een belangrijke mijlpaal genomen in 1991: de tienduidendste kilogram "slekken"of karakollen wordt verkocht. Degene die deze portie koopt krijgt een levenslang abonnement aangeboden: elke dag van de feesten staat een portie escargots op hem te wachten.

Animatie

Animatie gaat ook steeds nadrukkelijker deel uitmaken van het avondprogramma. Af en, toe wordt een grappige noot geslagen door de organisatoren. Zo onder meer in de Breekt-au-nek-koers, met de bot-bot-ballons, met de "wie zocht die mocht-tocht", met verkleedpartijen onder de medewerkers, de droge worstenworp en straattoneel van de Sinfra's.

Logo

Een nieuwigheid op de feesten is dan weer het grote logo dat jaren boven het podium zal prijken. Het kunstwerkje (zo'n 100 kilogram zwaar) is vervaardigd uit hetzelfde materiaal als de verkeersborden en is dus reflecterend. Het is een ontwerp van medewerker Lothar Steidler en het kostte 150 werkuren vooraleer het klaar raakte.